Photo a Day - Week 2

Photo a Day - Week 1

Photo a day

Sinds dit jaar doe ik mee met "Photo a day". Bedoeling is dat je elke dag een foto maakt met het thema van die dag. Leuke is dat het internationaal is. Zo zie je in januari foto's met volop zon die afkomstig zijn van mensen in Australië. En dan weer foto's met heel veel sneeuw vanuit Amerika.

Het is super leuk om te doen.

Ik zal niet elke dag een foto posten. Maar misschien wel elke week een samenvatting.

Huiswerk

Martine heeft nogal problemen met het fenomeen HUISWERK. Niet zo raar. Welk kind heeft dat nou niet!? Het is toch veel leuker om te spelen dan huiswerk doen terwijl je net een hele dag op school hebt gezeten.

Neemt niet weg dat het wel gedaan moet worden. Martine krijgt niet elke dag, maar zo nu en dan huiswerk naar school. Ik weet het nooit van te voren. Gelukkig is de juf zo lief om naar de ouders van de kinderen die huiswerk mee krijgen even een mail te sturen om te laten weten dat er thuis gewerkt moet worden!

Zo ook dinsdag avond. Martine had die dag na school - zoals gewoonlijk - haar tas uitgeruimd en we hadden 'm al weer klaar gemaakt voor het schoolreisje voor de volgende dag. Niets gezien van huiswerk of zo. Moest het via de mail van de juf vernemen.

Dus de volgende dag vroeg ik aan Martine waar haar huiswerk is gebleven. Met haar ongelooflijk open en stralende ogen begint ze te lachen en zegt dat ze die stiekem had verstopt en wijst aan waar ze het had verstopt.
Ben natuurlijk niet boos geworden maar haar wel verteld dat ze geen dingen stiekem moet doen want dat is niet lief en hoort niet.

Martine heel droog: maar ik ben toch eerlijk geweest over dat ik het stiekem had verborgen? En ik heb het je toch verteld?

Hahaha... je zou ze toch!?!

Enfin, we zijn met de orthopedagoog bezig met complimenteren en complimenten bewust ontvangen zodat ze haar autisme niet als iets negatiefs gaat zien. Dus ik zei tegen haar dat ze inderdaad daar eerlijk over was geweest en dat dat heel goed was van haar.

Zij meteen erboven op: Dank je mama, dat compliment heb ik ontvangen!

Pfff...

Les leren

Het valt niet altijd mee Martine iets bij te brengen. Afgezien van het feit dat ze behoorlijk eigenwijs is - van wie zou ze dat toch hebben - maakt haar autisme het soms best wel moeilijk iets uit te leggen. Laat staan dat het blijft hangen, maar goed, dat is een verhaal apart.

Vandaag wilde ze met haar vriendinnetje Noah spelen. Ik gaf haar aan dat ze het beste even kon bellen om erachter te komen of Noah wel thuis is. Zij wilde liever naar Noah toe lopen (Noah woont bij ons in de buurt, hoekje om en straatje oversteken) en zei er achter aan dat het even naar buiten toe gaan toch wel heel gezond was (ze weet precies hoe ik er over denk...). Dus ze mocht van mij naar Noah toe. Alle andere keren heb ik tegen haar gezegd dat ze direct terug naar huis moest komen als Noah er niet zou zijn en niet eerst nog eens bij andere kinderen proberen. Dat zit er inmiddels in.

Enfin. Martine bleef weg... heel lang... ik was er niet gerust op en belde naar Noah thuis. Geen gehoor. Toen belde ik naar het mobiele nummer... Een van de ouders nam op en zei dat er niemand thuis was.

Waar was Martine dan? Toch doorgelopen naar een ander vriendinnetje? Dus ik naar de enige andere mogelijkheid bellen met de vraag of Martine bij hun is. Nee. Geen Martine gezien...

OK. Lichtelijk ongerust aan het worden, maar nog niet helemaal in paniek. Speeltuin gelopen, was ze niet. En ineens zie ik haar op de stoep bij Noah's huis. Ze zat te wachten op Noah tot Noah thuis zou komen. Inmiddels haar jas uitgedaan...

Goed... ik was blij dat ze weer terecht was, maar vond wel dat ze stout was geweest en heb haar naar haar kamer gestuurd. Even laten afkoelen (ikzelf ook) en toen naar haar toegegaan op haar kamer om uit te leggen dat ze niet moet wachten bij Noah als Noah niet thuis is, maar gewoon naar huis moet komen. Dat op straat zwerven niet de bedoeling is zo in je eentje.

Het kwam niet aan. Toen ik haar vroeg of ze kon herhalen wat ze heeft geleerd kon ze geen antwoord geven. Ik heb haar gezegd dat ze er nog maar even over moest nadenken en zodra ze het wist het mij moest komen vertellen.

Ze kwam na een tijdje naar mij toe en zei:

Mama, ik weet het weer:
1. Ik mag niet op vriendinnetjes wachten
2. Vrijdag de 13e is niet de enige dag dat je ongeluk kunt hebben

...

Zwemdiploma A

Groot, mooi versierd, feestelijk zwembad
Heel veel opgewonde stralende kinderen
De tribune volgepakt met ouders, broers, zussen, opa's en oma's
Veel warmte
Feestelijkheid rondom het uitreiken van het diploma

...

Het is allemaal niet aan Martine besteed. Die spanning, die drukte, dat kan ze allemaal niet aan. En daarom heeft ze vandaag in besloten kring mogen afzwemmen. Alleen haar zwemleraar, Dion, Amber en ik waren er bij. Aan de ene kant mis je die feestelijkheid, die spanning, de gezelligheid. Aan de andere kant... waar gaat het nou eigenlijk om... juist ja... die enorm grote glimlach van je kleine meid die apetrots is op wat ze gepresteerd heeft!

En dat zijn we allemaal. Ze heeft het gehaald. Na jaren en jaren oefenen en ontzettend veel geduld van Paul van Zwemschool de Wieksloot, is het haar gelukt om haar zwemdiploma A te halen.

Lieve grote Martine, ik ben ongelooflijk trots op je!
Je bent een kanjer!

Logo

Anderhalve week geleden kreeg ik via mijn dierbare vriendin, Tineke, de vraag of ik een logo zou kunnen ontwerpen voor een IT-bedrijf. Veel gesproken over wat ze willen, wat ze zoeken en vooral wat ze niet zoeken.

En toen aan de slag... Twee verschillende ontwerpen gemaakt en ingediend. Over één ontwerp waren ze meteen helemaal weg. Hier en daar nog wat bijgeschaafd en daarna afwachten terwijl het bij de directie besproken werd...

Guess what: mijn logo is door! En weet je wat ik nog het meest 'kicken' vond? Dat de voorstellen van een reclamebureau niet door zijn! hihihi...

HET Sinterklaas gesprek

Martine is nu tien jaar en volgens mij oud genoeg om de waarheid te weten over Sinterklaas. Heel voorzichtig (ze kan nogal emotioneel reageren) vertel ik haar dat Sinterklaas niet bestaat...

Martine: "Gelukkig! Eindelijk geven jullie het toe!"
Ik: "Hoezo, wist je het al?"
Martine: "Ja natuurlijk! Al lang!"
Ik: "Waarom heb je dat niet eerder gezegd?"
Martine: "Ik dacht dat JULLIE het nog zo leuk vonden!"

...

Weg kwijt

Soms word je wakker en denk je... waar ben ik? En dan niet zo zeer in welk bed ik wakker ben geworden want dat is gelukkig al jaren hetzelfde. Maar meer: waar ben ik in het leven?

Ik ren, draaf en ga veel te snel door het leven. Pak hier en daar wat mee. Maar waar ga ik naar toe? Waar ben ik? Zit ik nog een beetje op het pad dat ik me had voorgesteld? Zo'n gedachtegang heb ik vandaag. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Wat is belangrijk? Wat wil ik? Wat kan ik? En weer: Waar ben ik?

Het is duidelijk dat ik weer een moment van relativeren nodig heb. Maar waar haal ik de tijd en rust vandaan?